Project Description

Séra Auður Eir Vilhjálmsdóttir

Guðþjónusta í Hallgrímskirkju 18.janúar 2026

Gleðilegt ár og takk fyrir síðasta ár og öll hin.  Við skulum nú á nýju ári tala um það sem er talað um frá morgni til kvölds.  Við skulum tala um stríðin.  Við skulum segja hver annarri frá öllum stríðunum sem voru háð hvað eftir annað um allar aldir, styrjaldir síðustu aldar, frelsisstríðin í Frakklandi og Ameríku, Sjö daga stríðið, Þrjátíu ára stríðið, Napóleonsstríðin og stríð Alexanders mikla og stríð Nebúkadnesars og stríð Davíðs konungs.  Og öll hin.

Við skulum segja hver annarri frá öllu fólkinu sem barðist og dó og frá þeim sem hættu lífi sínu í að bjarga öðrum frá dauða. Við skulum segja frá kirkjunum í síðasta stríði, hvernig Nasistarnir í Þýskalandi ætluðu að gera kirkjuna að kirkju nasismans þar sem foringinn réði öllu og fólkið í kirkjunni átti að hata Gyðinga eins og foringinn gerði.  Sumar þýsku kirkjurnar hlýddu, aðrar mótmæltu og fólk lét lífið fyrir mótmælin.  Prestar stofnuðu félög gegn nasismanum, llíka á Norðurlöndum og einn þeirra var Kaj Munk.  Einn sunnudaginn stóð hann í jakkafötum við hliðina á predikunarstólnum með rauðan trefil til að tala eins og maður í söfnuðinum og fordæma nasismann.  Í lok stríðsins komu nasistirnar heim til hans og tóku hann höndum.  Þegar hann gekk út um dyrnar leit hann til konunnar sinnar og sagði,  treystu Guði, Lísa.     Svo var hann skotinn úti í skógi.

Við skulm tala um það hvernig Lísa átti að geta treyst Guði.  Hún gat það eins og allt hitt kristna fólkið gat það, fólkið í ofsóknunum á fyrstu öldunum og þrælarnir frá Afríku og fólkið sem missti fólkið sitt.  Og þú og ég þegar við getum ekki skilið það sem gerist.  Þegar sumt kristið fólk í Ameríku styður Trump og kristið fólk í Rússlandi styður Pútín og kristið fólk á Íslandi gerir eitthvað sem okkur finnst ekki bara óskiljanlegt heldur skelfilegt.  Hvað eigum við þá að gera?  Við eigum að halda áfram að treysta Guði.

Hvernig getum við það?  Eins og Lísa og Kaj og öll hin.  Það er með því að halda áfram að treysta Guði.  Nú segir ég einu sinni enn það sem ég vildi að ég segði alltaf þegar við tölum saman í Kvennakirkjunni.  Ég segi alltaf að grundvöllur okkar eins og allrar kristinnarr kirkju sé að lifa í þeirri vissu að Guð er hjá okkur af því að hún kom í Jesú Kristi.  Við höfum sagt að við myndum kannski ekki ráðleggja henni það ef hún væri ekki komin og spyrði okkur.  Við skiljum þetta ekki og engin skilja það.  Af því að það er ákvörðun Guðs og ráð hennar.  Við þurfum ekki að skilja það.  Við þurfum bara að treysta því.  Við þurfum það vegna þess að það er ekkert annað sem gefur okkur það sem við þurfum til að treysta Guði.  Það er ekkert annað.  En það er það, það er Jesús sem kom er Guð sem við megum treysta.

Hvað skyldi það gagna að við fáeinar konur sem sífellt verðum eldri með sífellt minni löngun til að hefja upp raustina, hvað skyldi það gagna að við höldum áfram að safnast saman í trú okkar?

Eftir miðja síðustu öld söfnuðust konur saman til að tala um trú sína, kristnar, Gyðingar og múslímar.  Þær sögðu að það væri seinlegra að tala en sprengja en það væri gagnlegra.  Þær spurðu eins og við. Hvað skyldi það þýða að safnast saman, fáeinar valdalausar konur?

Hvað skyldi það þýða?  Það þýðir alveg það sama og þegar vinkonur og vinir Jesú söfnuðust saman hjá honum.  Þau tóku við mættinum til að treysta honum.  Og einn daginn var það sem hann sagði um mannréttindi og kærleika orðið að stærsta máli heimsins.  Það bregður skugga á það við og við eins og núna,  En við og konurnar á síðustu öld erum hluti af ótal litlum hópum sem safnast saman í trúfesti við Jesúm og trausti til hans.  Og einn daginn sést árangurinn.  Svo við höldum áfram.