Mark. 8.27-30

Jesús var við Galíleuvatnið og nú fer hann með hópinn norður með Jórdan og til Sesareu Filippí og þorpanna þar í kring.  Hann talar við hópinn á leiðinni, alltaf tilbúinn til að kenna samstarfsfólkinu sem hann elskar og metur svo mikils.  Þau hafa orðið fyrir miklum árásum ráðamanna.  Þeir heimtuðu tákn um það að hann væri kominn frá Guði eins og hann sagði.  Hvað er annars sagt um hann? Fólkið hans segir honum það.  Þau vitna í samtölin sem við lásum um í 6.14-16.  Þau segja að þú sért Elía eða einn af spámönnunum.  En hvað hefur hópurinn hans skilið?  Þau hafa sýnt að þau skilja lítið.  Ætli einsemdin hafi ekki gagntekið Jesúm?  Við lesum aftur og aftur um sorg hans yfir skilningsleysi síns eigin samstarfsfólks.  En nú verður allt betra.  Þau höfðu samt skilið meira en þau sýndu svo oft.  Þú ert Kristur, segir Pétur.  Það er trúarjátning, traustsyfirlýsing, gleðihróp.  Þú ert sá sem er skrifað um í Ritningunni, þú ert sá sem Guð ætlaði að senda.  Þú ert Guð.  Kirkjan hefur alltaf vitnað með gleði til játningar Péturs.  En hún leit fram hjá játningu Mörtu þangað til kvennaguðfræðin dró fram kaflann um hana í Jóh. 11.27.  Hún sagði við Jesúm:  Ég trúi að þú sért Guðs sonur, sem koma skal í heiminn.  Nú er kominn tími til þess að kirkjan viðurkenni það að Jesús talaði líka við konur um boðskap sinn og gerði þær að samstarfskonum, sögðu brautryðjendur kvennaguðfræðinnar og við segjum það líka.

Versið sem ég vel:  Jesús er Kristur.

Mark. 8.31-38

Markúsarguðspjall er hálfnað og tekur nýja stefnu.  Markús hefur skrifað um hin miklu kraftaverk sem Jesús gerði.  Þau voru til að sanna að hann átti máttinn sem þau sýndu.  Hann átti mátt Guðs.  Af því að hann var Guð.  Um leið og hann var manneskja sem hafði alveg sömu takmarkanirnar og fólkið í kringum hann.  Hann varð svangur og þyrstur, reiður, sorgmæddur og einmana.  En hann var Guð.  Eins og Marta og Pétur játuðu í djúpri gleði sinni.  Það var undursamlegt að sjá það.  Gott eigum við öll sem sjáum það í trú okkar.  Nú fer alvaran að dýpka.  Jesús tekur stefnuna til Jerúsalem.  Og þar bíður krossinn.  Hann veit það og segir hópnum sínum það.  Þeir útskúfa mér.  Og þeir lífláta mig.  En ég rís upp.  Pétur þykist vita betur en Jesús og Jesús reiðist honum gífurlega.  Hann heldur áfram að segja hópnum sínum frá alvörunni sem bíður og kallar til sín mannfjöldann til að hlusta líka.  Þið verðið að velja.  Það er valið um mig eða allt sem þið látið fylla huga ykkar.  Það gagnar ykkur ekkert að eiga það allt ef þið hafnið mér.  Og ef þið hafnið mér þá verð ég að hafna ykkur.  Alvaran er mætt.  Líka til okkar.  Nú er það okkar að velja.  Versið sem ég vel getur hljómað svona:  Hver sem metur mig meira en allt annað í lífinu mun finna líf sitt.

Versin sem ég vel:  Hver sem týnir lífi sínu vegna mín mun bjarga því.

Mark. 9.1-13

Jesús er farinn að tala um upprisuna.  Bæði við hópinn sinn og mannfjöldann.  Markús hefur aftur og aftur skrifað að Jesús hafi ekki viljað að fólkið sem hann læknaði segði frá sér.  En nú fer hann að segja meira.  En hann bannar þeim sem hann tók með sér upp á fjallið að segja hvað gerðist.  Við trúum því að það hafi verið þrjár konur með í ferðinni þótt Markús geti þess ekki.  Það kann bara að vera að þær hafi verið fimm eða tíu og Markúsi hafi ofboðið að þær skyldu vera svona margar þegar bara þrír af mönnunum fóru.  Á fjallinu talaði Guð við þau og sagði þeim, eins og þegar Jesús var skírður, að Jesús væri sonur sinn.  Fólkið hans er enn fast í umtalinu um táknin.  En þau hafa heyrt um upprisuna og eru farin að skynja að það er hún sem verður mesta kraftaverkið. 

Versið sem ég vel:  Þau ræddu um það hvað það væri að rísa upp frá dauðum.

Mark. 9.14-32

Flest úr hópnum voru eftir þegar Jesús fór með nokkur þeirra upp á fjallið.  En þau sem voru eftir fá það erfiða verkefni að gera kraftaverk.  Þau geta það ekki.  En seinna gefur Jesús þeim máttinn til að gera kraftavekin sem hann gerði sjálfur.  Þau voru enn ekki tilbúin og Jesús verður sorgmæddur yfir því hvað þau eru treg.  Hann dregur þau út úr skaranum, fer með þau inn,  til að tala við þau ein.  Þeir handtaka mig.  Þeir framselja mig til Rómverjanna sem taka mig af lífi.  En ég rís upp eftir þrjá daga.  Samtalið er svo þrungið að hópurinn fær ekki af sér að segja Jesú að þau skilji þetta ekki.  Þeim svipar til föður drengsins sem Jesús læknaði þegar hópurinn hans gat það ekki.  Jesús bað hann að vantreysta sér ekki.  Þau geta allt sem trúa, sagði hann, og maðurinn játaði trú sína og játaði líka veikleika trúar sinnar. Versið sem ég vel gæti hljómað svona:  Ég trúi.  En ég ræð ekki við vantrú mína.  Breyttu henni í trú.  Það er gott fyrir okkur að vita og íhuga oft og vel  að trúin er ekki próf heldur vinátta við Jesúm. 

Versið sem ég vel:  Ég trúi, hjálpa þú vantrú minni.

Mark. 9.33-37

Við sjáum hvað Markús hefur talað mikið um kraftaverk.  Ég skrifaði í hugleiðingu við versin í

5.35-43 að flest kraftaverkin sem Jesús gerir núna eru öðru vísi en lækningarkraftaverkin sem hann gerði þá.  En þau gerast jafn oft og þá.  Og í sama mætti og þá.  Og þau eru eins og þá sigur Guðs yfir því sem eyðileggur sköpun hennar.  Þau gerast í hvert skipti sem góðar hugmyndir og góðar framkvæmdir verða sterkari en vondar hugmyndir og vond verk.  Þau gerast þegar við náum taki á hugsunum sem annars eyðileggja okkur og annað fólk.  Eins og þessi afar merka frásaga segir.  Ég  held að hún beri okkur einn þann allra nauðsynlegasta boðskap sem við þurfum að heyra einmitt núna.  Við erum alltaf að glíma við samkeppnina og hún vegur að menningu okkar og okkur sjálfum.  Það er ekki nýtt.  Hópur Jesú fór að tala um það hvert þeirra væri mest þótt Jesús væri nýbúinn að segja þeim að hann myndi bráðum verða tekinn frá þeim.  Jesús segir:  Hvert ykkar sem vill verða fremst verði síðast allra og þjóni öllum.  Þetta eru svo mikilvæg skilaboð að Jesús þurfti að tala meira um þau og við finnum þau aftur í tíunda kafla.

Versin sem ég vel:  Þau sem vilja vera fremst veri síðust og þjóni öllum.

Mark.  9.38-41

Umræðan um það hver séu mest og hver eigi réttinn heldur áfram.  Einhver óviðkomandi maður gerði kraftaverk og sagði að hann gerði það í Jesú nafni.  Samstarfshópurinn hafði ekki geta gert kraftaverk þótt hann væri á vegum Jesú.  Hvað var þá þessi maður að þykjast vera meiri en þau?  En Jesús sagði:  Hann getur ekki snúist á móti mér eftir að hafa unnið í mínu nafni.  Þetta er svar við okkar eigin umræðu um það hver komi fram með boðskap Jesú af fólki í öðrum trúarbrögðum eða vísindum eða velferðarstarfi.  Þau sem eru ekki á móti okkur eru með okkur, sagði hann.  Samt sjáum við að fólk sem vinnur að góðum störfum sem gera mörgu fólki mikið gagn andmælir kristinni trú.  Hvernig stemmir það við orð Jesú?  Svarið við því er að það sé á snærum Guðs en ekki okkar.  Og að guðsríkið sé leyndardómur í hendi hennar.  Við skiljum ekki allt og þurfum þess heldur ekki sem betur fer.

Versið sem ég vel:  Þau sem eru ekki á móti mér eru með mér.

Mark. 9.42-50

Þessi vers eru úr ræðu Jesú á fjallinum sem Matteus skrifaði í köflunum fimm til sjö í guðspjalli sínurog eru kölluð Fjallræðan.  Það er vitnað til þeirra víðar í guðspjöllunum.  Jesús sýnir okkur eins og við höfum áður lesið að það eru hugsanir hjarta okkar sem skipta máli.  Það er afstaða okkar sem skiptir máli.  Við getum lagt okkur fram um að koma vel fyrir og gæta þess að annað fólk fái ekki ástæðu til að gagnrýna okkur.  En það er ekki það sem skiptir máli heldur innsti kjarni okkar.  Og innst inni megum við vera bragðmikil eins og bragðið sem saltið gefur og líka logandi eins og eldurinn.  Þá sést það líka í framkomu okkar og framkvæmdum.  Við munum öll saltast eldi, öll mæta einhverri lífsreynslu.  Jesús verður hjá okkur og styrkir okkur.  Í kristinni vináttu megum við finna styrk okkar og innbyrðis frið í hópnum.

Versið sem ég vel:  Hafið salt í sjálfum ykkur og frið á milli ykkar.

Þriðja vika

Mark.  4.30-33

Markús skrifar fyrir okkur enn aðra af dæmisögum Jesú.  Guðsríkið er eins og sinnepskorn.  En sinnepskornin eru með minnstu sáðkornum sem eru til.

Oft finnst okkur lítið fara fyrir guðsríkinu í menningu okkar.  Bæði af því að fréttirnar um margvíslegar ógnir og ósóma eru að kæfa okkur, en líka vegna þess að gjöfum guðsríkisins er hampað án þess að minnast á Guð.

Það er lítilsvirðing á guðsríkinu.  Það er talað um heiðarleikann og kærleikann en ekki um Guð.  En það er Guð sem gefur heiðarleikann og kærleikann og án hennar stenst hvorugt nema stutta stund.  Við kristið fólk skulum alltaf vita þetta.  Allar góðar hugsanir og framkvæmdir eru gjafir Guðs.  Ekki sjálfra okkar eða mikilmenna veraldarinnar fyrr eða síðar.  En við skulum ekki óttast eða reiðast eins og fræðimennirnir gerðu þegar þeir héldu að trú þeirra væri í hættu.  Við skulum gera það sem Guð býður okkur og bauð þeim líka.  Treysta því að trú og verk guðsríkisins eru í höndum Guðs.  Og hún gerir okkur að samstarfskonum.  Þótt okkar eigin trú sé eins og örlítið korn er það alveg nóg af því að það er í hendi Guðs.  Í vináttu hennar verður bæði guðsríkið í veröldinni og okkar eigin hjarta að stóru tré þar sem fuglarnir syngja.

Versið sem ég vel:  Guðsríkið er eins og mustarðskorn.

Mark. 4.35-41

Dæmisögurnar sem við lásum eru frægar.  Líka frásaga þessara versa um bátsferðina á Geneseretvatni þegar Jesús kyrrði vind og sjó.  Málarar og prédikarar hafa lýst henni.  Þau sem hjálpa öðrum til að gæta að lífsstefnu og hugarró vitna til hennar.  Þegar ógnir lífsins ráðast að okkur og þegar við vitum ekki hvað við eigum að gera í einhverjum vanda eða hvað við eigum yfirleitt að gera við líf okkar þá draga vinkonur okkar og vinir fram þessa frásögu til að hjálpa okkur.  Þegar okkur finnst mótlætið aldrei ætla að enda segja þau að vinkonurnar og vinirnir í bátnum hafi þurft að hrópa og hrópa meðan öldurnar voru að fylla bátinn og Jesús steinsvaf á koddanum.  En hann vaknaði þegar hann sjálfur vildi.  Hann vaknaði nákvæmlega á þeirri stundu sem var best fyrir hópinn hans.  Þau fengu nýja lífsreynslu.  Þau sáu að þau máttu treysta honum.  Þau sáu að hann gat allt.  Hann varð þeim enn dýrmætari.  Þau fylgdu honum dag eftir dag og sáu mátt hans og nú fer það að renna upp fyrir þeim að hann er meiri en allt hitt fólkið sem er þó góðar manneskjur og gerir líka kraftaverk.  Hann hastaði á vindinn og vatnið og það varð blíðalogn.

Svona kyrrir Jesús líka okkar eigin kvíða og okkar eigið líf.

Versið sem ég vel:  Jesús kyrrir vind og sjó.

Mark. 5.1-34

Við staðnæmust ekki við fyrri hluta kaflans sem fjallar um illa anda sem fóru í svínahjörð sem steyptist fram af bröttum árbakka og druknaði.  Við lesum versin frá 24-34.  Þau eru um konu sem braut reglurnar.  Samkvæmt trú þjóðar sinnar var hún óhrein af því að hún hafði blæðingar.  Hún mátti ekki snerta nokkurn mann og allra síst rabbía.  Jesús varð óhreinn af því að hún snerti hann og átti að draga sig í hlé og hreinsast.  Hún braut reglurnar af því að hún trúði því að Jesús ætti máttinn til að lækna hana.

 Og hann braut reglurnar af því að hann hreinsaði sig ekki.  Hann átti mátt sem var mikilvægari en reglurnar og hann var kominn til að gefa hann.

 Kvennaguðfræðin heldur upp á þessa sögu.  Söguna um blessun Jesú sem gafst konu sem hafði kjarkinn til að bera sig eftir henni.

Versið sem ég vel:  Farðu í friði og vertu heilbrigð.

Mark. 5.35-43

Frásagan af konunni sem læknaðist af tólf ára blæðingum er römmuð inn í sögu um tólf ára stúlku.  Dóttur Jaírusar forstöðumanns í einu af samkomuhúsunum.  Jesús flýtir sér ekki frekar en hann gerði þegar hann svaf í bátnum.  En hann hefur málið í sínum höndum.  Hann veit hvenær er rétt að grípa inn í.  Enn gerir hann kraftaverk og nú með því að vekja litla stúlku aftur til lífsins.  Kraftaverkin gerast enn.  En samt ekki eins og þau gerðust þegar Jesús var hér.  Kraftaverkin geta bæði orðið okkur til uppörvunar og vakið okkur angist.  Af því að þau gerast ekki eins og þau gerðust þótt við biðjum um þau.  Og sum gerast í lífi annarra en ekki í lífi okkar.  Ég held það sé gott að hugsa um það sem kraftaverkasögurnar segja um vináttu Jesú og okkar.  Ég held ekki að það sé best að láta trú okkar einkennast af trú á kraftaverk.  En ég veit samt, eins og ég skrifaði, að þau gerast.  Ég held að það sé best að við byggjum trú okkar á vináttu Jesú við okkur.  Í öllum kraftaverkunum sjáum við að við megum treysta Guði.  Við þurfum ekki að reyna að gera trú okkar að kraftaverkatrú.  Við megum lifa alla daga í vináttu Guðs.  Það er grundvöllur trúar okkar og gleði hennar.  Eða hvað heldur þú?

Versið sem ég vel:  Þú skalt ekki óttast heldur trúa.

Mark. 6.1-5

Jesús hefur verið á ferðalagi en kemur aftur til Nasaret þar sem hann ólst upp.  Hann fer í samkomuhúsið á hvíldardeginum og prédikar.  Fólkið verður svo glatt yfir prédikun hans og finnur það sem það hefur leitað.  Það er talað um hann alls staðar.  En þau sem lýstu gleði sinni eru kaffærð af þeim sem hneykslast á honum.  Hvað heldur hann eiginlega að hann sé?  Þótt hann geri þessi kraftaverk og segi svona margt gott þá er hann bara sonur hennar Maríu.  Við þekkjum öll systkini hans og þau eru bara venjulegt fólk.  Hans eigð fólk tók ekki á móti honum, sagði Jóhannes í fyrsta kafla guðsjalls síns.  Jesús mætir mikilli gagnrýni og miklir atburðir eru í nánd.  Jesús veit það en breytir ekki um aðferð og hopar ekki.  Vinafólkið hans veit  ekki enn hvað er í aðsigi.  Þau eiga eftir að sjá að baráttan um vin þeirra og foringja stendur ekki um það sem hann gerir heldur um það sem hann er.  Hann er Guð.  Það verður baráttumálið sem hneykslar alla veröldina.  Og gerir enn.

Versið sem ég vel:  Hvergi er spámaður minna metinn en í landi sínu.

Mark. 6.6-13

Jesús undrast vantrú síns eigin fólks í Nasaret.  Hann fer frá Nasaret og ferðast um þorpin í grennd og nú sendir hann hópinn sinn til að taka þátt í prédikunarferðunum á eigin spýtur.  Við sláum því föstu sem fyrr að konur hafi verið í hópnum til jafns við menn.  Þau eiga ekki að fara ein heldur alltaf í hópi tveggja.  Boðskapurinn er sinnaskipti.  Hættið vantrú ykkar.  Takið á móti hugsunum Guðs sem eru nýjar fyrir ykkur og undursamlegar.  Og boðskapurinn var studdur með kraftaverkum.  Þau sem eignuðust trúna sem sendiboðarnir færa eiga að hafa sendiboðana í fæði og húsnæði meðan þau eru hjá þeim.  En þegar fólk vill ekki hlusta á eiga þau ekki að huga frekar að því fólki heldur halda ferðinni áfram.

Við skulum hlusta á þessi skilaboð og bera þau saman við orð Jesú í Fjallræðunni um að við eigum ekki að gefast upp heldur halda áfram.  Knýið á og það verður opnað, sagði Jesús þar.  En nú sjáum við að hann boðar tvær leiðir.  Bæði þá að gefast ekki upp en halda áfram og líka að gefast upp og hætta og finna annan vetvang.  Við finnum leiðina í vináttu Guðs.

Versið sem ég vel:  Hristið dustið af fótum ykkar og haldið áfram.

Mark. 6.14-20

Smátt og smátt dregur til þess sem leiddi til krossfestingarinnar.  Jesús er orðinn frægur um allt landið.  Heródes konungur heyrir um hann og hrífst af boðskapnum.  Við sjáum það af því sem stendur seinna í kaflanum að honum var ljúft að hlusta á Jóhannes skírara.  En hann tók samt ekki á móti boðskapnum.  Það eru fleiri Heródesar í frásögu Nýja testamentisins.

Faðir þessa Heródesar var Heródes mikli sem stjórnaði þegar Jesús fæddist.

Þessi Heródes var Heródes Antipas.  Hann lét hálshöggva Jóhannes skírara og hann var enn konungur þegar Jesús var handtekinn og það var hann sem afhenti Jesúm í hendur Pílatusar.  Versin sem við lesum sýna okkur að þessi grimmlyndi og spillti maður komst við af fagnaðarerindinu, eins og Pílatus gerði seinna.  En hvorugur lét það ná djúpt inn í hjarta sitt.  Í versunum frá 21-26 segir frá spillingu og grimmd þessa fólks sem tók Jóhannes af lífi.  Í upphafi versanna okkar í dag segir frá hjátrúnni sem bjó með þjóðinni.  Eftir aftöku Jóhannesar hélt fólk að hann gerði kraftaverk eða væri Elía sem var löngu látinn spámaður og Heródes konungur hélt að hann væri kominn til að ofsækja sig.

Versið sem ég vel:  Heródes vissi að Jóhannes var réttlátur.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Önnur vika

Mark. 2. 18-22

Nú hélt hópur Jóhannesar föstu alveg eins og farísearnir.  Farísearnir voru einn hópanna sem störfuðu í landinu og áttu að gæta að réttum siðum sem studdu hina réttu trú.  Fastan var fastur liður í helgihaldinu og var framkvæmd í miklum dapurleika.  En Jesús lét ekki sitt fólk fasta.  Hann braut hefðirnar sem stóðu í vegi fyrir trúnni sem hann boðaði, trú gleðinnar og vináttunnar og traustsins til Guðs.  Farísearnir mátu siðina meira en trúna og heimtuðu það af öllum öðrum.   Þegar farísearnir kvarta segir Jesús að seinna komi tími dapurleikans hjá sínu fólki.  Þetta er í fyrsta sinn sem hann talar um dauða sinn.  En núna er ég hér og þess vegna á mitt fólk að gleðjast.  Svo segir hann að hann sé kominn með nýjan tíma og það sé alveg ómögulegt að vera að lappa upp á gamla tímann með nýjum bótum.  Eða hella nýju víni sem er enn að þroskast í gamla belgi sem geta ekki þanist út.  Það er alveg óhætt að taka á móti nýrri gleði með nýjum siðum.

Versið sem ég vel:   Nýtt vín er látið á nýja belgi

Mark. 2.23-28

Markús heldur enn áfram að segja frá því hvernig Jesús braut nýjar brautir til að sýna að það voru ekki siðirnir og fastar reglurnar sem báru uppi trúna.  Það var hvíldardagur og hópurinn í skemmtigöngu.  Þau ganga um akrana og stinga upp í sig kornum.  Farísearnir hneykslast, alltaf hræddir um trúna sem þeim bar að varðveita.  Þeir skildu ekki að þeirra beið líka nýr tími ef þeir vildu taka á móti honum.  Jesús vitnar í Ritninguna sem varð Gamla testamentið hjá kristnu fólki eftir að Nýja testamentið var skrifað.  Hann gerði það alltaf og ef okkur dettur í hug að Gamla testamentið sé ekki kristin bók skulum við aðgæta þetta.  Gamla testamentið var Biblía Jesú.  Biblían sem talaði um hann eins og Nýja testamentið gerði seinna.  Nú varpar hann mikilli sprengju og segir við faríseana:  Þið eruð ekki til vegna hvíldardagsins.  Hvíldardagurinn er gjöf Guðs til ykkar.  Og það er ég sem er aðalatriðið hvíldardagsins.

Versið sem ég vel:  Hvíldardagurinn er gjöf Guðs til okkar.

Mark. 3.1-19

Við rennum augunum yfir fyrri hluta þriðja kaflans og sjáum að Jesús heldur áfram að prédika og lækna og fræðimennirnir eru orðnir svo öskureiðir og óttaslegnir að þeir tala um að ráða hann af dögum.  Fólkið kemur langar leiðir til Jesú og alla leið sunnan úr landi.  Jesús velur postulana.  Engra kvenna er getið en við erum hárvissar um að hann kallaði þær líka og gerði að postulum sínum en postular voru þau sem hann sendi til að vinna fyrir guðsríkið í sérstakri blessun sinni.  Útilokað að hann hafi útilokað konur því hann breytti sögu okkar og gaf okkur aftur þá stöðu sem Guð gaf okkur í sköpuninni en hugmyndir feðraveldisins tóku af okkur.

Versið sem ég vel:  Réttu fram hönd þína.

Mark.3. 20-35

Í þessum kafla segir Jesús að þau sem lastmæla gegn heilögum anda fái ekki fyrirgefningu.  Allt annað verður fyrirgefið en ekki það.  Við sjáum skýringuna í því sem við höfum lesið um andstöðu fræðimannanna sem áttu alveg sama boðið um að taka á móti orðinu og allt fólkið sem tók við því.

Ef við viljum ekki þá fáum við ekki og Guð beitir okkur ekki valdi.

Í versunum á undan talar Jesús um vald illskunnar og gæskunnar.  Illskan er skelfilega herská en Jesús á gæskuna sem er sterkari en illskan.  Allt guðspjallið og öll Biblían segir söguna um baráttu illskunnar og ástar Guðs.  Þú ert á bandi illskunnar, sögðu fræðimennirnir.  Þess vegna ertu að eyðileggja þjóðfélagið.  Þú vinnur hylli fólks með mætti Satans þegar þú rekur út illa anda með illsku hans.  En Jesús sagði:  Ef ég væri á bandi Satans og notaði illsku hans til að reka illskuna út væri ég í húshaldi hans sem væri fullt af innanhússdeilum.  Og ef hann hefði brotist inn hjá mér til að gera mig að þræli hjá sér þá hefði hann orðið að sigra mig.  Það hefur hann ekki gert.  Af því að ég er sterkari en hann.

Mömmu hans og systkinum líst ekki á blikuna og koma til að grípa inn í.

En Jesús ætlar að fara þá leið sem Guð kallaði hann til.  Hann notar tækifærið til að segja öllum þeim sem eru í kringum hann að þau séu sér jafn dýrmæt og hans eigin fjölskylda og hver sem vinni með sér sé fjölskylda sín.

Versið sem ég vel:  Hver sem gerir vilja Guðs er systir mín.

Mark. 4.1-20

Við lesum aftur langan kafla í dag um eina af hinum miklu dæmisögum Jesú.

Útskýringin er í versunum frá 13-20.  Orð Guðs er eins og útsæði Guðs og hjarta okkar eins og jörðin sem tekur á móti því.  Við heyrum orðið.  Það stendur okkur alltaf til boða.  Við getum ráðið hvernig við tökum við því.

Við getum látið sem við höfum hvorki augu til að sjá né eyru til að heyra.  Við getum verið kærulaus og látið orðið hverfa frá okkur, eins og fuglarnir týna upp kornið við veginn.  Við getum látið annað fólk hræða okkur frá því að gera orðið að hluta af lífi okkar og verið rótlausar eins og korn sem á engan jarðveg í grjótinu.  Við getum metið annríkið og áhyggjur lífsins svo mikils að við höfum engan tíma fyrir Guð.  En við getum líka tekið á móti Guði, tekið við orðinu hennar.  Það er tilboð allrar Biblíunnar, alveg frá sköpun heimsins til dagsins í dag.  Guð býðst til að varðveita okkur í orði sínu og gera líf okkar fullt af blessun.

Versið sem ég vel:  Þú getur borið sextugfaldan ávöxt.

Mark. 4.21-25

Jesús talaði í dæmisögum.  Hann talaði um það sem fólkið þekkti til að gefa því nýjan skilning á fagnaðarerindinu.  Við höfum lesið dæmisögur hans í köflunum á undan.  Nú tekur hann dæmi um ljósið.  Það er hægt að fela það og þá lýsir það ekki nokkurri sál.  En það er miklu betra að setja það í kertastjakann svo að allt verði bjart í kringum það.  Guð hefur gefið okkur fjölmarga góða kosti sem við getum notað til blessunar fyrir okkur og annað fólk.  Mér dettur í hug hjálpsemi og glaðværð.  Hvað dettur þér í hug?  Listinn er langur yfir gjafirnar sem Guð hefur gefið okkur í skapgerð okkar og er svo gott að við sýnum í framkomu okkar.  Hvað segir þú um þínar gjafir?

Hin dæmisagan er um málbandið eða vigtina.  Gætið að því sem þið heyrið.

Það sem þú segir eða segir ekki mun bitna á þér eða blessa þig.  Þér verður mælt eða vegið með alveg sama málbandinu eða vigtinni sem þú notar.

Og rúmlega það.  Mér finnst þetta geta þýtt að við skulum ekki endurtaka eina einustu af hinum fjölskrúðugu og litríku kjaftasögum sem standa sífellt til boða.  Og að allt sem er sagt og gert er áróður, góður eða vondur.  Það sem fær að blómstra verður meira, bæði það góða og vonda.

Þau sem hafa fá meira.  Af því að þau sinna því.  Þau sem ekki hafa neitt missa það sem þau hafa.  Af því að þau sinna því ekki.  Og ef við leggjum okkur ekki fram til að varðveita það sem er gott höfum við minna og minna af því. Hvað finnst þér um þessi merkilegu orð Jesú?

Versið sem ég vel:  Þau sem hafa tekið á móti trúnni fá enn meiri trú.

Mark. 4.26-29

Markús skilar fleiri dæmisögum Jesú til okkar.  Því Jesús flutti orðið með mörgum dæmisögum og skýrði alltaf mál sitt á þennan einfalda hátt.  Í þessari dæmisögu talar hann um guðsríkið.  Guðsríkið er þar sem Jesús er .

Þar er vinátta Guðs höfð í heiðri með djúpri virðingu og þakklæti, svo að orð Guðs stjórni hugsunum, orðum og framkvæmdum.  Við skulum ekki reyna að koma guðsríkinu á með handafli.  Það gerist í samvinnu Guðs og okkar.  Við skulum njóta vináttu hennar.  Við eigum hana og hún er eins og kornið sem er sáð eða kartöflurnar sem eru settar niður.  Við vökum og sofum nætur og daga og litlu kartöflurnar vaxa og vaxa án þess að við gerum nokkurn skapaðan hlut annað en að fylgjast með því sem gerist.  Það gerist af sjálfu sér og við vitum ekki hvernig.  Nema við vitum að Guð gerir þetta fyrir okkur.  Og við sjáum að Guð endurnýjar lífsreynslu okkar í vináttu sinni.  Svo að við vöxum í trú okkar eins og útsæðið í jörðinni.  Hún endurnýjar trú okkar aftur og aftur eins og segir í lokaorðunum að þegar ávöxturinn er fullþroskaður lætur Guð okkur uppskera það sem óx.  Og svo kemur nýr tími sem gefur nýja uppskeru.

Versið sem ég vel:  Sjálfkrafa ber trúin ávöxt.

------------------------------------------------------------------------------------------ 

FYRSTI KAFLI

Mark. 1.1-8

Markúsarguðspjall hefst á þessum orðum: Upphaf fagnaðarerindisins um Jesúm Krist. Svo er tilvitnun í spádómsbók Jesaja um starf Jóhannesar skírara sem undirbjó starf Jesú. Hin þrjú guðspjöllin vitna líka í þessi orð Jesaja.

Matteusarguðspjall hefst á ættartölu Jesú og frásögu af fæðingu hans.

Lúkasarguðspjall hefst á ávarpi til Þeófílusar sem það var skrifað fyrir, en síðan kemur frásaga af foreldrum Jóhannesar skírara og svo af samtali Maríu og engilsins Gabríels og lofsöngur Maríu. Í öðrum kafla er jólaguðspjallið.

Jóhannesarguðspjall hefst á prédikun um Orðið. Orðið sem var hjá Guði og var Guð sem kom til okkar og var Jesús.

Guð hafði sagt fyrir löngu, á dögum Jesaja á áttundu öld fyrir Krist, að hún myndi senda einhvern á undan Jesú. Nú var hann kominn. Það var Jóhannes. Hann hafði sinn eigin lífsstíl í mat, klæðaburði og framkomu.

Hann vakti gífurlega athygli. Í fyrstu prédikunum sínum sagði hann: Þið þurfið að skipta um hugarfar. Þið þurfið að sjá andvaraleysi ykkar og biðja Guð um fyrirgefningu. Þið megið koma og fá skírn til að staðfesta fyrirgefningu Guðs. En seinna kemur annar maður og meiri en ég og skírir ykkur með heilögum anda.

Versið sem ég vel: Hann mun skíra ykkur með heilögum anda.

Mark. 1.9-15

Jesús var alinn upp í Nasaret. Hann fór niður að ánni Jórdan þar sem Jóhannes skírði fólk. Hann gekk út í vatnið og Jóhannes skírði hann. Þá talaði Guð og Jesús heyrði það og sá himnana opnast og anda Guðs eins og dúfu. Guð sagði: Þú ert minn elskaði sonur og ég elska þig. Jesús vissi að hann var kallaður til mikils starfs. Hann fór tafarlaust út í óbyggðina og dvaldist þar einn með sér og Guði í einn og hálfan mánuð.

Það var magnþrungin vist. Því hann talaði ekki bara við Guð heldur líka við Satan sem reyndi að fá hann til að hætta við það sem beið hans. Jesús stóðst freistinguna og staðfestist í því að vinna með Guði eins og hún hafði boðið honum. Nú var Jóhannes tekinn höndum en Jesús hélt prédikuninni áfram í sama anda og sagði: Tíminn er fullnaður og Guðs ríki í nánd. Takið sinnaskiptum og trúið fagnaðarerindinu. Hvað er guðsríkið?

Það er það sem er hugsað, sagt og gert þar sem við vinnum með Guði. Hvað er fagnaðarerindið? Það er hinn undursamlegi boðskapur um það að Jesús er frelsari okkar.

Versið sem ég vel: Trúum fagnaðarerindinu.

Mark. 1.16-20

Þegar Jesús gekk fram með Galílleuvatningu hitti hann unga menn sem hann gerði að samstarfsmönnum sínum. Hann bauð þeim og þeir þáðu strax.

Tilboðið var um að taka þátt í stórkostlegu starfi og það var þess virði að hætta við það sem þeir höfðu afkomu sína af, þótt þeir ættu fjölskyldur sem þeir þurftu að sjá fyrir. Og þótt þeir gætu ekki haft eins mikið samband við fólkið sitt og fyrr. Þess er ekki getið að Jesús hafi boðið ungum konum að slást í hópinn eins og þeim strákunum. En hann gerði það áreiðanlega. Við hikum ekki við að slá því föstu. Þess vegna getum við í fullu trausti til þess bætt því við þessa frásögn að þegar hann gekk við Galíleuvatnið hitti hann líka fjórar ungar konur, bauð þeim að koma og vinna með sér og þær þáðu það á augabragði með ljómandi gleði.

Versið sem ég vel: Komið og fylgið mér.

Mark. 1.21-28

Kapernaúm stendur við Galíleuvatnið og var mikill staður og Jesús var þar oft. Nú var hvíldardagur og fólkið safnaðist saman í samkomuhúsið sem var helsti samkomustaður þess. Allir menn máttu gefa sig fram til að lesa úr Ritningunni og leggja út af henni. Jesús reis upp og talaði og fólkið var frá sér numið. Hann talaði eins og það hafði þráð að einhver talaði.

Nú hefst starf hans. Bæði með prédikuninni og kraftaverkunum. Hann læknar veikan mann og fólkið sér að hann á mátt Guðs. Hvað gekk að fólkinu sem var haldið óhreinum öndum. Við vitum það bara ekki. Og ég legg til að við spáum ekki frekar í það. Aðalatriðið er það að Jesús átti mátt til að lækna. Hann starfaði með kraftaverkum og prédikun. Hvort tveggja í hinum mikla og undursamlega kærleika sínum. En prédikunin var undirstaða kraftaverkanna. Nú var hann orðinn frægur um alla Galíleu, allan norðurhluta landsins.

Versið sem ég vel: Fólkið varð mjög snortið af orðum hans.

Mark. 1.29-34

Það var hvíldardagur, laugardagur sem var hvíldardagur Gyðinga. Jesús var búinn að koma fram og gera stórvirki. Nú var tími til að draga sig í hlé með vinkonunum og vinunum. Þau fara heim til Símonar Pétus þar sem tengdamamma hans var svo gestrisin. En hún var veik. Jesús heldur lækningunum áfram. Hann tekur í hönd hennar og hún læknast. Í kvennaguðfræðinni er sýnt að Jesús braut reglurnar sem ríktu í landinu.

Menn máttu ekki snerta konur þegar annað fólk sá. Og alls ekki rabbíi eða kennari og forystumaður eins og Jesús. En hann átti eftir að segja og sýna að þessar reglu voru ekki réttar og heftu konur. Tengdamamma Péturs sló upp góðri veislu og dagurinn var yndislegur. Og kvöldið sem beið varð einstakt. Fólkið í Kaperanúm kom og leitaði lækninga Jesú. Allur bærinn var kominn til hans í kvöldkyrrðinni. Ekki nokkur manneskja sem var þar hefur nokkurn tíma gleymt þessu kvöldi.

Versið sem ég vel: Jesús tók í hönd hennar og reisti hana á fætur.

Mark. 1.35-45

Hvernig skyldi Jesú hafa liðið þegar hann vaknaði eftir þetta mikla kvöld?

Hann vaknaði eldsnemma og fór einn út til að tala við Guð. Ef Pétur og hans fólk hefðu búið í Grjótaþorpinu hefði hann kannski gengið út í Örfyrisey, gengið með sjónum og fundið blæinn í hári sér og á kinnunum, mjúkan og hlýjan. Vinkonur hans og vinir leituðu að honum því að fjöldi fólks vildi fá að hitta hann. Ég vona að Jesús hafi komist í morgunkaffi í eldhúsinu hjá tengdamömmu Símonar áður en hann lagði af stað út í þorpin í kring. Því nú hófust ferðalögin sem stóðu alla þá ævi sem Jesús átti eftir. Hann var kominn til að tala við fólkið og segja því frá ást Guðs sem sendi hann sjálfan til að vera frelsari. Hann var Guð. Þess vegna var hann frelsari. Hann lagði af stað með vinkonunum og vinunum og prédikaði og læknaði. Og fólkið streymdi til hans.

Versið sem ég vel: Og árla, löngu fyrir dögun, fór Jesús til að tala við Guð.

Mark. 2.1-12

Ferðin um þorpin stóð í nokkra daga og svo kom hópurinn aftur til Kapurnaúm. Fólk frétti strax af þeim og kom heim til hans þar sem hann bjó einhvers staðar í bænum. Jesús sagði þeim frá ást Guðs, frá frelsinu sem hann gæfi þeim í fyrirgefningunni sem Guð bauð þeim. Fólkið var ekki bara úti heldur inni hjá Jesú og sum þeirra klifruðu upp á flatt þakið sem var notað sem samverustaður á góðum dögum og kvöldum. Hópur fólks sem komst ekki inn fór þangað með vin sinn sem gat ekki gengið og opnaði þakið til að láta manninn síga niður til Jesú. Þetta var ráðagott fólk sem gafst ekki upp. En það var ekki illa séð að vera ýtin og ákveðin. Jesús læknaði manninn. Hann læknaði hann með því að segja að syndir hans væru fyrirgefnar. Nú hófst barátta fræðimannanna við Jesúm. Þeir áttu að gæta að réttri trú þjóðarinnar og vissu ekki að þetta var einmitt hin rétta trú. Fólkið var þjáð af vanda huga síns og þessi þjáning gerði það fárveikt. Það var tvennt sem gerðist og reyndar miklu fleira. Jesús hélt áfram þeirri prédikun sem hann hafði byrjað um að við skyldum gæta að öllu lífi okkar til að vera heilbrigð og glöð og að hann ætti hjálpina til þess. Hitt sem var á seyði var reiði fræðimannanna sem óttuðust árás á trúarlíf þjóðarinnar og þar með alla tilveru hennar.

Versið sem ég vel: Syndir þínar eru fyrirgefnar.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MARKÚSARGUÐSPJALL

Nýja testamentið varð til í starfi fyrstu safnaðanna á fyrstu öldinni.

Postulasagan, sem kemur á eftir guðspjöllunum, segir frá stofnun safnaðanna. Bréfin, sem koma á eftir Postulasögunni, segja frá því sem var að gerast. Í guðþjónustunum var sagt frá lífi og orðum Jesú og þau sem höfðu þekkt hann sögðu frá. Upprisa hans var aðalatriðið og sannaði að hann var sá sem hann sagðist vera. Hann var Guð sem kom til okkar.

Þau sem höfðu verið með honum gátu ekki verið í öllum söfnuðunum sem urðu fleiri og fleiri. Tíminn leið og þau dóu. En annað safnaðarfólk skrifaði vitnisburð þeirra. Það er upphaf guðspjallanna tveggja, Markúsar og Lúkasar. Þeir voru ekki með Jesú en þekktu auðvitað urmul af safnaðarfólki sem hafði þekkt hann. Matteus og Jóhannes voru í hópi vinkvenna hans og vina og skrifuðu það sem þeir höfðu sjálfir séð, en sjálfsagt líka það sem annað fólk sagði frá. Frásögurnar sem voru skrifaðar niður voru lesnar í guðþjónustunum og afrit send í aðra söfnuði.

Svo var þessum frásögum safnað saman og guðspjöllin fjögur urðu til og voru fullrituð fyrir lok fyrstu aldarinnar. Fleiri guðspjöll voru skrifuð og við þekkjum þau núna, eins og Tómasarguðspjall og guðspjall Maríu Magdalenu og Júdasar. Þau voru þekkt þá en aðeins hin fjögur guðspjöll voru viðurkennd sem hin helgu rit safnaðanna.

Söfnuðirnir voru í sífelldu sambandi við postulana sem ferðuðust um og prédikuðu og hughreystu og samglöddust. Þeir skrifuðu söfnuðunum bréf sem voru lesin í guðþjónustunum. Þau eru flest kennd við söfnuðina sem fengu þau, en líka við þá sem skrifuðu og eitt er kennt við viðtakandann.

Bréfin voru skrifuð fyrr en guðspjöllin voru fullmótuð. En kaflar guðspjallanna voru til um leið og bréfin. Öll ritin í Nýja testamentinu urðu til á seinni hluta fyrstu aldarinnar. Það tók kirkjuna langan tíma og miklar umræður og deilur að velja ritin sem skyldu vera í hinni heilögu bók, Nýja testamentinju, og því mikla verki lauk á fjórðu öldinni.

Seinna var ritum Biblíunnar skipti í kafla með tölustöfum. Það var gert til að gera það auðveldara að finna staðina. Kaflarnir eru merktir með stórum tölustöfum en versin með litlum tölum sem eru oft inni í línunum.

Heiti ritanna eru skammstöfuð. Markúsarguðspjall er skammstafað með Mark.

Fjórði kafli og þriðja til níunda vers eru skammastöfuð svona:

Mark.4.3-9. Síðara versið sem er skrifað er með í því sem er vitnað til.

Markúsarguðspjall er annað guðspjallið í Nýja testamentinu. En það er elsta guðspjallið og Matteus og Lúkas notuðu það þegar þeir skrifuðu sín guðspjöll. Markúsarguðspjall er elsta heimildin sem er til um Jesúm Krist.

Markús bjó í Jerúsalem og var sonur Maríu sem átti hús þar sem söfnuðurinn safnaðist saman í. Hann fór í fyrstu kristniboðsferð Páls og Barnabasar frænda síns en snéri fljótlega við. En seinna ferðaðist hann með Barnabasi og var með Páli í Róm og bæði Páll og Pétur voru miklir vinir hans.